27/2/09

disque 27/2/09

Eu tamén protesto
Disque Quintana saca á luz que cando O Noso Alberto era vicepresidente de Fraga e candidato no 2005, eses anos salvaxes que prefire esquecer, o seu departamento asinou en plena campaña un convenio informativo con La Voz de Galicia. Xa saben que onde di informativo, quere dicir publicitario. O asunto é lamentable e cuestiona a credibilidade dun medio que, con razón ou sen ela, xulga a diario as condutas dos demais. Tamén resulta ilustrativo porque ilumina o mundo de negocios e conexións tecido polo Partido Popular e que o Bipartito non soubo desmantelar. O meu respecto ao medio e ao seu dereito a informar como lle pete. Non serei eu quen mate o mensaxeiro. Pero ben viría que explique como cadra na súa liña editorial asinar un contrato opaco e sen transparencia para recibir cartos públicos no medio dunhas eleccións.

La Ley Rajoy

CITA CON LAS URNAS MIRADOR // ANTÓN LOSADA
La 'ley Rajoy' Ahoras de un cierre que se aventura encendido, la derecha ha logrado convertir la campaña electoral gallega en un cenagal donde solo rige una ley, la ley Rajoy: todo el mundo debe dar explicaciones, a no ser que milite en el Partido Popular. El resultado ha sido una intensa movilización de los suyos por acción, pero también de los otros, por reacción.En Galicia la ley Rajoy es la estrategia. A lo largo de la carrera electoral, los populares han exigido toda suerte de aclaraciones y han hecho bien. Para eso le pagamos a la oposición. Hicieron la ITV al famoso coche de Touriño, de precio ciertamente mejorable, y la pobre respuesta socialista fue su recompensa. Sin más pruebas que sus sospechas colgaron el fantasma de caciquismo a la adjudicación eólica, el mayor concurso público adjudicado nunca en Galicia y las primeras dudas nacionalistas fueron su premio.Ya en campaña, han tirado munición más gruesa. Convirtieron en un secuestro el pasmoso error de Anxo Quintana al acudir a un mitin sin asegurarse de saberlo todos los asistentes. De nada sirvió que el candidato nacionalista pidiera disculpas al medio centenar de agraviados.Luego se convirtió en prueba de corrupción una inocente foto veraniega con un empresario de prestigio, publicada varias veces en las páginas sociales. El último paso ha sido cuestionar su integridad personal expandiendo rumores sobre su vida privada y sus relaciones sentimentales, en un movimiento que convierte la campaña política en una sucia cacería personal.A todos han pedido cuentas Rajoy y Feijóo, con el apoyo aéreo de la prensa más reaccionaria, debutando con gran alarma social en la pacifica Galicia con su mejor repertorio de caza. La oposición está en su derecho. Fijar sus límites es su responsabilidad. Pero olvidan que las explicaciones, como bien marca otra ley, la de Pepe Isbert en Bienvenido míster Marshall, nos las deben a todos y nos las van a pagar. Los populares no pagan, aplican sin complejos la ley Rajoy y los electorados nacionalista y socialista se enardecen. Si un juez investiga la corrupción en las fronteras del partido o detiene a un empresario enriquecido horas antes de fugarse, quién debe excusas es el juez. Preguntados sobre la trama que imputa ya a su tesorero, replican que se presentan en Galicia. Preguntados por quién paga la campaña, remiten al partido. Y repreguntados sobre su financiación, exigen cuentas a Garzón. Preguntados por la Diputación popular de Pontevedra, ofertando en plena campaña puestos de trabajo a cambio de una entrevista, ni saben ni contestan. "¡Que inventen ellos!", dijo Unamuno. "Que se expliquen ellos", dicta Rajoy. Y los votantes se encienden. A ver quién se quema más hasta el domingo.

disque 26/2/09

Guerra sucia
Disque O Noso Alberto non vai debater con Quintana. Tódolos mentiráns acaban cazados polas súa mentiras. Non era o formato a dous ou a tres. Era non querer dar a cara, nin dar as explicacións que lle podan pedir, nin acreditar ou probar a tonelada de acusacións e bulos que leva sementado durante a campaña, coa voz entusiasta da prensa máis reaccionaria. A súa estratexia é a guerra sucia: acusar con probas ou sen elas, reclamar explicacións por canto fan os demais e non dalas por nada do feito por eles, difamar convertendo infundios os rumores en noticias ao recollelos nos seus mitins e actos como parte do seu argumentario. Nesta campaña, a dereita está superando todos o limites da decencia e da vergonza, o Noso Alberto proclama rexeneración democrática, pero o único que trae é noxo e lixo.

26/2/09

Depende o no

ANÁLISIS: Elecciones 1-M - La campaña Depende o no ANTÓN LOSADA 25/02/2009 En la recta final de la campaña, los tres candidatos ajustan sus estrategias en busca del votante indeciso. El candidato Feijó09 se ha ido desprendiendo de metáforas políticamente correctas para enunciar sin complejos una propuesta reaccionaria y además orgullosa de serlo. Quintana y Touriño han abandonado la terapia de pareja recetada a sus votantes apelando a lo mucho vivido juntos o a la amenaza de lo que se encontrarán calle. Ambos han pasado al ataque contra un adversario a quien permitieron crecer mientras se blocaban por los pasillos de la Xunta. Quintana concentrando su fuego e una dirección y Touriño disparando en todas, en otra muestra de cierta tendencia a confundir la equidistancia y la presidencia. El discurso del candidato Feijó09 ha ganado claridad: su mensaje es básicamente un no rotundo a cuanto se ponga delante. La gran oferta de la derecha consiste en arrancar de raíz todos los símbolos del famoso cambio que según muchos no hubo, pero parece dará trabajo y llevará tiempo desmontar. Los Populares ofrecen sus servicios como brigadilla de demolición. Derogarán la política lingüística para retornar a los felices tiempos donde todo quedaba en ardorosas declaraciones del amor al idioma, sin implicar obligación de hacer algo para mejorar su situación. Dinamitarán el consorcio de servicios sociales, símbolo infernal del afán de control nacionalista, para retornar a cuando cada alcalde hacía política social a su manera y la Xunta ponía la pasta sin hacer preguntas. Derruirán las odiosas galescolas donde se somete a los niños a escarnios tales como llevar mandilón o educarles en gallego. Anularán el concurso eólico por amañado para tornar a las concesiones por el procedimiento digital y los principios de amistad y fidelidad. Sin concurso, sin irregularidades; muerto el perro, se acabó la rabia. Levantarán las restricciones impuestas a la vigorosa creatividad de constructores y promotores, que ha hecho de nuestras costas y paisajes un referente de cuidado y protección envidiado en el mundo entero. Entre este frenesí del no, un sí al debate del candidato Feijó09 queda fuera de lugar. El trato es la destrucción de cuanto recuerde. Ya nos iremos enterando por el DOG cuando manden. Un ejemplo: la Diputación de Pontevedra ofrece puestos de trabajo en plena campaña con el único requisito de caerle bien en una entrevista a Louzán y Feijó09 aduce no estar enterado y que eso toca en municipales. Los Bipartitos han explicado hasta la factura de una nevera de 30 euros. Los Populares no saben, no contestan, en un caso de compra de votos. Que se expliquen ellos. Bien empaquetado en una estética que mezcla con habilidad el ritmo sincopado de la MTV con el costumbrismo familiar de Cuéntame, el discurso emerge rotundo y ya no oculta sus principios reaccionarios. Frente a esta propuesta de demolición sumarísima, nacionalistas y socialistas han contestado que depende. Los férreos marcajes de la legislatura sólo fueron reemplazados en campaña por una calculada omisión mutua. En vez de construir un relatorio de la acción de gobierno también contundente, los Bipartitos han aplicado la firmeza selectiva a su parte y la "abstención crítica" al otro. Y si sus protagonistas aplican la lógica del "depende" a su propia valoración, no debería sorprenderles que sus electorados manejen idéntico criterio. La indecisión de tres de cada diez electores socialistas tiene algo de reprobación hacia la estrategia presidencialista de Touriño. La desmovilización de uno de cada diez votantes nacionalistas tiene algo de censura a la actitud de una organización que ha jugado más de la cuenta a ser gobierno y oposición. A esta disyuntiva a la gallega entre el no o el depende la llaman en otras partes elegir entre acción o reacción. De ahí que la confrontación gire esta vez más sobre los matices del carácter de los candidatos y sus valores y principios y menos sobre la manida y simple competencia entre promesas de plazos e infraestructuras. El 1-M se escoge entre concepciones diferentes de la política, no entre diferentes trazados del AVE. Acción o reacción, no o depende. A lo mejor por eso todo parece tan raro, desconcierta tanta complejidad en un país donde la política era algo que les pasaba a los demás.

25/2/09

disque 25/2/09

Acabaron as escusas
Disque boicoteado definitivamente o debate a tres polos populares, Quintana saltou o guión e aceptoulle ao Noso Alberto verse as caras. Disque aproveitou unha invitación formal de Correo TV para dicirlle ao candidato do PP que alí o espera. Desta volta non hai escusa. Ou acode e debate nas condicións que el mesmo impuxo ou O Noso Alberto quedará como un faroleiro que envidaba a debater, pero que no fondo nin pensaba nin quería, como os bos milhomes. Hai outra cuestión que O Noso Alberto leva evitando un par de días e debería aclarar, despois das leccións de ética que nos leva dado a todos: que a Deputación de Pontevedra convoque 152 prazas en plena campaña electoral, e onde a única proba selectiva vai ser unha entrevista persoal a gusto de Rafael Louzán, que é, rexeneración democrática ou compra de votos, caciquismo do de sempre ou novo caciquismo?

24/2/09

disque 24/2/09

Manobra loco Iván
Disque O Noso PT cambia de estratexia e, de ser o presidente que está por riba do ben e do mal, pasa a ser un agresivo ariete que lle dá unha ao Noso Alberto e outra a Quintana. A cada un o seu e na súa orde. A teoría di que o fai para decantar ao seu favor a abondosa bolsa de indecisos que aínda está en disputa na recta final da campaña. A práctica o que mostra é que por querer xogar á equidistancia comete dous erros polo prezo dun. O primeiro, dálle credibilidade á alarma lingüística que pretende sementar o PP, situándose como defensor de non se sabe moi ben que liberdades ameazadas. O segundo, abre unha fenda co seu socio difícil de entender para o electorado que votou cambio, e corre o risco de que alguén lle conteste. É como a famosa manobra loco Iván: cambiar de rumbo cada cinco minutos, para despistar.

disque 23/2/09

Máis madeira Disque a derradeira galletada de enquisas vén acreditar que menos a morte nada é seguro nesta vida e que todo é posible en Galicia. Algúns pronósticos en certo medios abren orquillas tan amplas, que mesmo cabe preguntarse se facía falla meterse no gasto de preguntarlle a xente cando a proxección xa estaba feita ao servicio do resultado anhelado pola propio medio. Baile de escanos aparte, todos os inqueritos coinciden e reflicten a mesma tendencia de fondo: ao PP non lle chega con ter a campaña baixo cero para quentar de todo o ánimo dos seus, os bipartitos non dan atopado coa chave que abre o corazón e o ánimo do seu electorado debaténdose na dúbida de ir votar. Quen saiba dar máis madeira, dala mellor e a dala antes no que queda de campaña, terá moito traballo feito para a noite electoral.