21/3/09

a nosa terra 19/3/09

OS DILEMAS DO BNG Amaior virtude da intelixente dimisión de Quintana é que coloca ó BNG diante da inaprazable necesidade de tomar as decisións que leva anos aprazando e haberá de facelo rápido. A uns e a outros xa non lles vale alimentarse do discurso de que Quintana se equivoca, o goberno se equivoca, o BNG se equivoca ou os galegos se equivocan. Na crucial asemblea de maio, a cuestión non é dicir o que non se debe facer, senón dicir o que compre facer, polo menos respecto a tres dilemas críticos para a supervivencia nacionalista. O primeiro dilema atinxe ao modelo organizativo. O frontismo e os enormes custes de manter os equilibrios internos levan antes ou despois á parálise. O que hai non dá máis de si. O BNG debe elixir se quere sobrevivir na minoría ou avanzar de xeito firme cara a un modelo de partido capaz de gañar a vontade maioritaria e de cambiar e representar as demandas dunha sociedade moderna e en permanente transformación. O segundo dilema afecta á renovación. Non é certo, como sosteñen Beiras ou Rodríguez, que supoña arrombar á experiencia ou que iso que chaman“a sociedade” demande a súa continuidade. O BNG debe decidir se afronta a profunda renovación que si demanda a sociedade e abre paso a outra xeración de dirixentes. Ou se instala na decadencia e a melancolía dos que non se saben ir. O terceiro dilema refírese ao liderado. O BNG acaba de sacrificar ao seu líder mellor colocado en termos de valoración e coñecemento. Deberá decidir se recupera ese capital ou se embarca no longo e incerto proceso de construír un novo candidato que poda competir nunhas eleccións, non ir a unha misión suicida. artigo en A Nosa Terra

20/3/09

disque 20/3/09 Galicia Hoxe

para qué serve a RAG? Disque lle piden á RAG máis forza na defensa do galego. Disque poucos entenden como non fixo públicos como era debido os alarmantes datos do Mapa Lingüístico. Certo que estabamos en campaña electoral e que a RAG non está para facer política, pero tampouco está para dificultarlles aos galegos o acceso a datos obxectivos e relevantes sobre a penosa situación da súa lingua, que xa somos todos maiores para interpretalos pola nosa conta. Coa súa decisión, limitou o noso dereito a votar o mellor informados posible. A RAG é unha institución que existe para velar pola lingua, non pola propia supervivencia. E se non o fai, mellor que peche.

disque 19/3/09 Galicia Hoxe

Prudencia, Alberto! Disque o PP vai anular as prazas que adxudiquen nas oposicións convocadas polo bipartito porque non se axustan a dereito, especialmente as de Vicepresidencia -xa se lle pode chamar así agora que perderon-. Botan a lingua a pacer e despois hai que tragala enteira para adentro. Xa ían anular o decreto eólico e agora todo queda nunha revisión. Xa ían vender o Audi e resulta que hai que peñorar os dous de Fraga primeiro. Xa ían liberar as vítimas da imposición lingüística e resulta que non dá tempo a cambiar nin o decreto nin os libros. A prudencia é a nai do bo goberno. O futuro presidente debera recordalo e mandar parar de xogar con esta impropia e insólita campaña de sospeitas sobre o traslado de poderes; antes de que alguén se acabe mancando de verdade.

18/3/09

disque 18/3/09. Galicia Hoxe

Morte por amabilidade
Disque os datos dan dor: fálase menos e úsase menos que antes e que noutros lados. O Noso Alberto pode respirar aliviado. Non é o castelán, é o galego. Para ser unha lingua imposta polas bravas, anda un tanto estragada e débil de máis. Tanta amabilidade como se lle promete pode acabar de darlle a liquidación. Mágoa que na reunión do Consello da Cultura co futuro presidente, a ninguén se lle ocorrese afearlle -con cordialidade, pero con firmeza- que teña argallado un conflito lingüístico. Consolémonos pensando que a sagrada chama da liberdade non está en perigo en Galicia. O galeguismo señorito pode descansar tranquilo.

17/3/09

El pais. 17/3/09

Traspasos Feijóo ANTÓN LOSADA 17/03/2009
Parece que la áspera pendencia electoral ha terminado -vaia o demo con ela- para todos menos para sus protagonistas. A los tres les está costando trabajo dar con el tono y la actitud apropiados a los nuevos tiempos. Se aclimatan mal a la paz de las urnas, cierto que uno mejor que los otros.
Más que disponerse a ocupar la Presidencia, Feijóo parece andar promocionando un negocio de traspasos. Si tiene usted algo para traspasar y le urge, es su hombre. Va tan rápido que si se tratara, por ejemplo, de un bar, estaría montando la fiesta de la camiseta mojada antes de tener siquiera las llaves. Su insidiosa insistencia en reclamar celeridad en el traspaso de poderes, además de irrespetuoso con las instituciones, continúa su estrategia de campaña por otros medios: sembrar la duda y cuestionar la integridad del oponente. No parece inocente que alguien que ha vivido siempre en la Administración persista en poner bajo sospecha unos modos que sabe de sobra habituales en un relevo de gobierno. El candidato no acaba de florecer en presidente. Se empeña en convertir en escándalo la rutina del traspaso y como en la campaña hasta le aqueja la misma amnesia selectiva: entonces no recordaba nada de su época como vicepresidente, ahora tampoco se acuerda de cosas dichas durante la contienda. Sembrar sospechas sobre el comportamiento de la Administración saliente será muy útil para culpar al bipartito por sus olvidos, su imposible revisión del concurso eólico, o la inapelable realidad de cómo el idioma en la enseñanza pública no es una cuestión de libertad, sino de respeto a la ley.
El presidente saliente padece el síndrome contrario. Si Feijóo es el candidato a quién cuesta comportarse como presidente, Touriño es el presidente con dificultades para conducirse como candidato. Por eso empieza a actuar como tal cuando ya no hace falta. Los duros reproches al rival o el nuevo capítulo de Mi Audi y yo y sus sensacionales revelaciones, llegan un poco tarde. Tampoco se ajusta al tono institucional exigible al cesante. Más que un presidente aguardando el reemplazo, se comporta como un investigador quien, ahora sí, va a destapar las mentiras del adversario popular y las deslealtades de su socio nacionalista. Según sus indagaciones, todos son culpables menos él. Mientras en la soledad de Monte Pío se enfrentaba a pecho descubierto contra la crisis, el resto de los gallegos nos dejábamos manipular por la demagogia de Feijóo y rumiábamos nuestro rencor por las esquinas contra los desmanes de Quintana. Para defender el coche fantástico, alega que Fraga también tenía y reprocha al socio imponer a la sociedad el gallego o los mandilones en las galescolas. Ninguna luz arrojan sus pesquisas sobre qué podría haber acontecido si no hubiera hecho lo mismo que Fraga, o si no hubiera refrendado la tesis del PP sobre la imposición lingüística presentándose como el garante de la libertad amenazada por la secta de los galegofalantes, o hubiera recordado que un mandilón sólo es una prenda que da mucho servicio, aquí y en la China Popular.
Quintana anduvo más lento, pero seguro en su reacción. Tanto él como el BNG dieron hasta el sábado la impresión de ser uno de esos talleres de reparaciones que o acaban con tu dinero o con tu paciencia o con ambas al tiempo. Sin embargo, su dimisión estratégicamente ejecutada revela cómo, a diferencia de los otros, se sabe su papel y lo trae ensayado de casa. Su decisión ha puesto en fila al gallinero en que iba camino de convertirse el BNG. Ha abierto la puerta para que el nacionalismo gallego eche fuera sus fantasmas y, con el respeto debido, jubile a los referentes que sólo saben mirar hacia atrás. Quintana ha cerrado de manera limpia un episodio de la historia del nacionalismo que de puro largo ya parecía un culebrón venezolano. Ahora ya todo es futuro y el nacionalismo tiene que escoger el suyo; si decide volver a un pasado que nunca fue mejor, o renovarse en una organización capaz de competir por la mayoría en esta Galicia compleja, moderna y contradictoria. Y, contrariamente a su parsimoniosa tradición asamblearia, tendrá que hacerlo rápido. Como decía Einstein, no hay que pensar mucho en el futuro porque siempre llega muy pronto.

disque 17/3/09

Honor e transparencia
Disque O Noso Mariano defenderá o honor dos seus porque son inocentes. O partido ao que vimos aplicar a presunción de culpabilidade aos demais como estratexia e sen freo nas nosas eleccións, reclama para si a exclusiva da presunción de inocencia. Recollen o sementado, unha política asfixiante onde a sospeita equivale á condena. Están no seu dereito a defenderse, mesmo como eles lles negan aos demais. Pero que non veñan coa leria da honra, porque non se trata diso. Trátase da transparencia e das explicacións ás que todos estamos obrigados nunha democracia. Trátase de facturas e de euros, non de invocar a Calderón de la Barca.

16/3/09

disque 16/2/09

O exemplo de Quintana Disque a dimisión de Quintana obrigou a envaiñar os coitelos que algúns levaban entre os dentes ao Consello Nacional e colocou o nacionalismo diante da renovación que leva tanto tempo eludindo. Disque mesmo Beiras e Paco Rodríguez acabaron fundidos nun abrazo que esperemos dure máis do que duran os abrazos. Para chegar a tanta efusividade e sensatez, fixo falla sacrificar un portavoz e candidato cun valioso capital en coñecemento e valoración, e que acaba de cumprir cincuenta anos. Cantos estragos semellantes terá que soportar o BNG para que dunha vez sigan o exemplo de Quintana os que deberon irse hai tempo?