17/4/09

unha colaboración de Millán Fernández

Subestimar a Feijóo De ser así, estariamos ante o maior e máis grave dos erros estratéxicos cometidos pola esquerda galega en tempos. Levando a cabo un exercicio de ensimismamento, autoconvencéndose de que a derrota foi inxusta e culpa do socio, de que Albertiño non posúe dotes de liderado tendo un perfil gris ou de que, cunha maioría tan exigua é relativamente doado recuperala Xunta, só se facilitaría a situación a un PPdeG que é perfectamente capaz de asentarse definitivamente no noso país sendo, desta maneira, colaboradores necesarios. Alguén que foi quen de dárlle a volta a uns comicios en tan só un mes de campaña depredadora, pero efectiva, non debera minusvalorarse. Incluso algúns crerán que o Bruxo de Palas, por sí mesmo, pode salvarnos desta antes ou despois. O Martes escoitamos o discurso de envestidura do Presidente no Parlamento, e tamén as reaccións. O que queda claro é que avanza unha tibia renovación no seo da dereita (a ver cando concrete) e iso, pódeo facer relativamente atraínte para parte das novas xeracións, cada vez máis desideoloxizadas e afastadas dun compromiso estreito cos ideais. Facendo unha lectura desapaixoada del pode intuírse como avoga, sen ambaxes, por unha nova liña política e como nalgunha parte, incorpora retazos de inspiración poético-obamaniana adaptados á realidade galega. No asunto da lingua patina, pero colará. Non é o Feijóo da campaña. Móstrase conciliador. Non lle caen os aneis por facer loubanzas a insignes intelectuais galeguistas, coma Vicente Risco, Ramón Piñeiro, ou outros. Non dubida un segundo en calificala etapa franquista coma unha longa noite de pedra. Non lle treme o pulso á hora de apropiarse de conceptos e reivindicacións tradicionalmente defendidas dende o outro lado, coma a igualdade de xénero, ou o desenvolvemento sostible. En principio, a situación de crise xoga no seu favor e xa bota a bola enriba do tellado do Goberno de Madrid, parapetándose sen pudor, e gañando tempo. Anuncia que a condición sine quao non para aprobar un novo Estatuto é que respete a futura sentenza do Tribunal Constitucional sobor do Estatut catalá, o que significa que non temos porque aspirar a dotarnos dalgo menor...Ven para quedarse. Non caian na tentación de subestimalo!.

disque 17/4/09 Galicia Hoxe

O presidente Disque O Noso Alberto superou sen apuros un debate de investidura que non pasará á historia do parlamentarismo, pero que tivo os seus momentos. Os voceiros da oposición fixeron o que puideron, o que é moito se temos en conta que ían para Goberno e aínda se están recuperando do desgusto. Atacárono polo flanco máis débil: boas palabras e grandes anuncios, pero pouco concreto sobre como pensa levalos a cabo. Na réplica, o candidato volveu acreditar a súa habilidade para non contestar parecendo que contesta. Tanto ten. O que non quixo concretar de palabra no Parlamento terá que empezar a detallalo de obra. Que haxa sorte.

misterio galego n# 9

que derogará primeiro O Noso Alberto o "desabrido" decreto ou a a pouco cordial Lei Fraga de normalización que o ampara?

e mais intrigante aínda, por que cousa o vai a substituir, por unha norma que reparta amabilidade a esgalla pero incumpla os mandatos da Lei ou do Plano de Normalización que aprobou (debía ter outro mal día) Fraga?

e aínda mais desacougante de todo, este novedoso dereito civil de cumprir a Lei so se che peta, che vai ben ou che apetece rexerá para toda a lexislación vixente ou so para o galego?

16/4/09

disque 16/4/09 Galicia Hoxe

Xa non quedan fotos
Disque a hiperactividade audiovisual do novo Goberno de Zapatero está esgotando as existencias de albumes na capital. Xa non collen máis retratos e xa non deben quedar moitos cos que retratarse de quitados vostede e máis un servidor. Como non se volvan algo máis discretos, o día que fagan al-gunha cousa relevante de verdade van estar tan vistos que non lles imos facer nin caso. Pase que teñan que acompañarse dunha nube de fotógrafos cada vez que se xuntan. Pase que esas imaxes sirvan para lanzar mensaxes de tranquilidade. Pero a ver se van estar confundindo levar a iniciativa e tomar decisións con moverse para non quedar quietos e caer.

15/4/09

disque 15/4/09 Galicia Hoxe

Aprobado alto
Disque O Noso Alberto tampouco superou a síndrome do opositor que se apodera dos candidatos nas investiduras. Obsequiou-nos co xa clásico exercicio de opositor camuflado de discurso: falar de todo un pouco para dar a sensación de saber un pouco de todo. Ao seu favor, ter collido á fin o ton institucional que se lle resistía, anunciar a redución da hipertrofia venerada en áreas concretas do bipartito coma Presidencia e comprometer a indispensable reforma do Estatuto. En contra, que, á parte de botar contas, non sabemos que vai facer co da crise, e sacar da manga o "trilingüismo cordial" antes de amañar a que armou co "bilingüismo amable".

14/4/09

contratas Hernández, el País, 14/4/09

Contratas Hernández ANTÓN LOSADA 14/04/2009 A horas de su investidura, amenizada por un frugal y solitario gaiteiro y bien a su pesar, el negocio de traspasos express patentado por Feijóo contra el bipartito vende poco. Hoy lo más in son las incómodas contratas Hernández. La estrategia popular de poner bajo sospecha el relevo de poderes para allanar su acceso a Monte Pío, ha terminado por estallarles en las manos poniendo bajo sospecha a uno de sus actores principales. La fulgurante trayectoria como emprendedor de uno de sus conselleirables, Agustín Hernández, un verdadero Leo Messi de la obra civil, tanto por su capacidad de dribling entre lo público y lo privado como por la ansiedad que provocaba en empresas y administraciones para hacerse con sus servicios, ha colocado al inminente presidente ante un dilema endemoniado.
Cuánto pueda hacer ahora el contratado ofrece un interés relativo. Como su conmovedor intento de exoneración a lo Bárcenas, "contratando un informe a un abogado independiente" en lugar de buscar el aval de Hacienda. Lo último en informes exonerantes, el dos por uno: al contratar un informe independiente, le regalan otro imparcial y objetivo. Tampoco aporta demasiado el contradebate armado por los populares calificando el expediente del Bipartito como una venganza de mal perdedor. Cierto que el Gobierno saliente debería dejar en manos del entrante la decisión de expedientar o no a uno de sus conselleiros. Pero cierto resulta también que cuanto no fuera dejar pasar el asunto recibiría idéntica crítica, pues la misma derecha que tan democráticamente demanda explicaciones y arrastra sin piedad el nombre de cualquiera por la sospecha, sigue pensando que pedirle cuentas a cualquiera de los suyos es atentar contra su honor, de mal gusto y aún peor educación.
A estas alturas, lo que cuenta de verdad es qué va a hacer Núñez Feijoo. La decisión se antoja compleja. Ninguna salida es buena. Prueba de ello es cómo se parapeta entre el silencio y las invocaciones legales, lejos de exhibir la fría contundencia del caso Carrera, descabezándolo antes de que la SER divulgara su concepción libérrima de la fiscalidad. La diferencia no reside en la gravedad de ambos asuntos, sino en que ahora ya no es aquel candidato sin nada que perder. Ahora es este presidente que lo habrá de justificar sabiendo que tiene ante sí tres opciones y sólo puede elegir la menos mala: hacer nada, darle cariño o entregar a su hombre.
La inacción es el camino más fácil a corto plazo. Pero supone confiar en que todo se curará gracias al poder balsámico de las invocaciones calderonianas al honor del interesado o la proclamación tan firme como vacía de que "se cumplió estrictamente la ley"... La coartada de la honra produce un efecto multiplicador sobre la prueba de los hechos. El cumplimiento estricto de la ley acaba antes o después por traducirse en plazos, cantidades devengadas y papeles e informes firmados, sin firmar o que nunca se debieron firmar. A Feijóo debe preocuparle y mucho verse reflejado en el espejo de los soponcios soportados por Rajoy al elegir la inactividad respecto a su hiperactivo tesorero.
Su nominación en Obras Públicas como contratador mayor del Reino supondría, de entrada, un gesto de autoridad. Pero pasada la euforia que produce sentirse ese presidente a quien nadie le dice lo que debe hacer, emergerá la cruda realidad a gestionar. Alguien deberá cerrar el expediente y avalar con su firma comportamientos que parecen vulnerar si no la letra, sí el espíritu de las incompatibilidades. Si atendió o no expedientes sobre los cuales decidió, es una formalidad. La ley existe para evitar precisamente estos viajes entre lo de todos y lo suyo. Además, ni siquiera ese cierre evitará que en sus adjudicaciones pase más tiempo explicando quién se la lleva que las bondades de la obra.
Entregar la cabeza de Hernández implica un golpe duro. Hacerlo con el mandato aún por iniciar multiplica costes y da a una oposición desnortada un punto de apoyo para inquietar al Ejecutivo. Pero ofrece las ventajas de reforzar la credibilidad del presidente. Haga lo que haga, debería no olvidar algo que otros aprendieron antes en sus carnes: la mentira viaja en business class y desembarca antes, pero aunque la verdad se desplace en turista, siempre llega.

disque 14/4/09 Galicia Hoxe

O guión Disque O Noso Alberto fará hoxe ese discurso que fan todos cando chegan a presidentes, anunciando goberno para todos e ofrecendo diálogo. O que fai pensar se só o fan cando son presidentes e tanto lles estraña que até nolo contan. O guión marcaba un paseo triunfal onde mesmo se podía permitir a licenza de zouparlle á oposición por andar ocupados de máis coas súas cousas e de menos coas nosas. Pero a axitada vida profesional dun dos seus conselleirables dálles a socialistas e nacionalistas munición inesperada, e obrigalles aos populares a xogar á defensiva por primeira vez en meses. O final do guión é o mesmo. Pero os diálogos están cambiados.

13/4/09

misterio galego n#8

Confirmase por todas as fontes a aparente negativa de Sánchez Izquierdo a facerse cargo da CRTVG. Ao parecer prefire seguir en período de descompresión da familia Outeiriño. O Noso Alberto constata a dificultade de atopar alguén con prestixio que asuma o marrón de San Marcos so por un ano, ate que o parlamento nomee un de consenso tal e como prometeu. Confirmarase a opción que algúns próximos lle recomendan e manterá no seu posto a Benigno Sánchez porque, como din quen así llo aconsellan, “é un home servicial e ben mandado e moito prestixio que manter non lle queda”?