1/5/09

disque 1/5/09 Galicia Hoxe

Unidade, compañeiros!
Disque os sindicatos celebran divididos o primeiro de maio. Mal momento para tanta de-sunión. A crise estana pagando os máis débiles, mentres os que a causaron ingresan indemnizacións millonarias nas súas contas correntes. Volve con forza a matraca da flexibilización do mercado de traballo, mentres o paro marca rexistros históricos. A conselleira de Traballo anuncia que vai axilizar os ERE, a maior gloria dos empresarios. Pintan bastos e os sindicatos deberían pensar primeiro nos traballadores e despois nas súas estratexias. Seguro que hai razóns de peso para ir cada un polo seu lado, pero a verdade é que non se me ocorre ningunha.

o último de Dylan

together through Dylan

A primeira vez que escoitei unha peza de Dylan foi Knocking On Heaven Door e xa nos fixemos amigos. O primeiro casette que comprei dil foi Slow Train Coming, daquela estaba interno no seminario de Mondoñedo empezando o BUP -cáspita, que diría Serafín Cordeiro, qué foi do BUP?-. Facía tanto frío que mesmo se cubriu de neve a praza da Catedral e xeou o rio que cruza a ponte do Pasatempo, onde retiveron a muller de Pardo de Cela que le traía o perdón mentres lle cortaban a cabeza que foi rodando ate a porta da Catedral dicindo "credo, credo, credo", ou eso contan.

Dylan andivo un tempo perdido polo mundo do show busnisses, que che é un sitio moi mal señalizado e onde é doado perder a orientación. Pero deu co camiño de volta á casa co elegante e clásico "Modern Times". Agora acaba de sacar o animoso e compacto "Together Through Life", que é outro cacho de realidade que so il sabe como demo se fotografían e con que instrumental. Menos mal que nos quedan estes vellos para darlle un pouco de vida ó moribundo negocio do rock and roll.

30/4/09

disque 30/4/09 Galicia Hoxe

Un tipo hábil
Disque xa cumpriu Obama os cen días de presidente. Faino cun senador republicano que se pasa aos demócratas e lles dá a maioría, e co aprobado de sete de cada dez norteamericanos. A xente tiña posta nel as esperanzas xustas e tivo a habilidade de xestionalas con medidas promesas electorais. Non era un inxenuo, senón un grande estratega. Incluso os medios máis conservadores recoñecen que sabe o que se fai e que sabe medir os seus tempos. Está enterrando a era Bush sen que ninguén a chore, ten sosegado un país dividido, recuperado o prestixio da Casa Branca e cambiado o paso en Cuba ou en Afganistán. Se amaña o da crise, haberá que invitalo a algo.

29/4/09

disque 29/4/09 Galicia Hoxe

É a economía, estúpido! Disque de cada dez españois, oito consideran o paro o principal problema. Disque sete sinalan a incerteza laboral e económica como o seu principal problema. O pesimismo está disparado entre os non votantes de Zapatero e repártese á metade entre os que o votaron hai un ano. É a economía, como lle dicían a Clinton. Sobre a confianza da xente nos políticos para saír mellor ou peor dela, o CIS non pregunta. Pareceulle máis útil preguntar polo uso do DNI electrónico. Que gran sitio para empezar o recorte do gasto público innecesario e que cruel loce o patriótico debate sobre o glamour e as saias de Letizia e da Bruni.

28/4/09

artigo en El Pais. 28/4/09

Se busca oposición ANTÓN LOSADA 28/04/2009
Los primeros días de la restauración popular constatan la realidad de una Galicia que va a dos velocidades: la supersónica exhibida por Feijóo y los clones de su superyo tecnocrático y la cachazuda parsimonia de la oposición, tomándoselo con tal calma que pasarán los cien días de gracia y la nación, Breogán y el Gobierno esperando que alguien acepte el trabajo. Superado el trámite de la investidura, donde cabía esperar que los portavoces de la contra estuvieran aún en terapia por haber perdido un poder que ya se repartían meses antes de las elecciones, la cartelera presidencial sigue estrenando novedades a diario, mientras la programación de la oposición repone el mismo interminable reality show: Bipartito busca culpable. Apenas se les conoce aquel conato de acción opositora montado sobre el dudoso respeto del nuevo Ejecutivo a la Lei de Igualdade, esquivado por el Gobierno de clones con la sencilla operación matemática de despejar la X del presidente.
Cuando se quiere ir tan rápido y abarcarlo todo como pretende Feijóo, resulta fácil confundir la velocidad con el tocino. Se multiplican las oportunidades de untar el cuchillo para una oposición presta a mirar algo más que su ombligo. Les sobra donde poner en apuros a este Gobierno en prácticas, pero prefieren meterse en líos solitos, con sus circunstancias.
Puestos a meter el dedo en el ojo con los porcentajes, podrían haber insistido en otro 40%: los conselleiros que no emplearon el gallego en sus presentaciones. O si prefieren ocuparse de la crisis, preguntar por las famosas recetas que prometía Feijóo en campaña o si van a tardar muchos parados y negocios cerrados más en echar cuentas para ver qué hacen. O si prefieren algo más farandulero, desentrañar el abracadabrante caso de la Cidade da Cultura. Desaparecida de la retórica oficial, reaparecida como una factura que anda Feijóo a ver si se entera de cuánto cuesta y finalmente desposeída de su apellido de gallega por el nuevo conselleiro del ramo, de quién no dejan de repetirnos que vivía en Nueva York, pero claramente no como el protagonista de la última entrega de Vivamos como gallegos. Con su proscripción de lo "gallego" y su apuesta por una cultura mejor llamada "de Galicia", se suma a la fastidiosa tradición de una polémica ya imaginable en plena construcción de la catedral de Santiago.
- Esto del Románico está bien, pero ¿por qué tienen que llamarle "gallego"?. No sé, como que te lo limita todo un poco. Y si queremos que venga la gente, hay que darle un toque más de mundo mundial, seguro que senteció algún alto cargo de la época.
- Y esa pailanada de encargárselo todo a un artistilla local, el tal Maestro Mateo, y a un puñado de canteiros del pueblo y todo porque hablan gallego, porque ese es el único mérito que te tienen... Con lo fino que quedaría contratar a unos maestros italianos o flamencos, seguro que aseveró otro alto cargo coetáneo.
- No sé adónde imos llegar con esta imposición del gallego, yo protesto, seguro que proclamó el editor del diario más subvencionado de la época.
Este Gobierno algo insípido está pidiendo a gritos una oposición que le dé sabor. Pero tanto nacionalistas como socialistas parecen encontrarse más cómodos en la nostalgia del bipartito e instalados en una de sus señas de identidad: darse hasta en el carné de identidad. Los socialistas celebraron un congreso donde el análisis de la derrota fue sustituido por el exorcismo de Touriño, con Fernando Salgado como la niña del exorcista y Pepe Blanco y Pachi Vázquez de exorcistas. La otra verdad revelada es que el gran problema del socialismo es el BNG. Una vez libres de ellos, ya podrán gobernar con mayoría absoluta.
En la huestes nacionalistas, la Asemblea ofrece la excitante posibilidad de elegir entre la vuelta a las esencias de la UPG, la tentativa de Beiras por batir el récord de longevidad política de Fraga y el quintanismo sin Quintana. Aunque todos coinciden en que ganó la derecha porque la gente quería más izquierda y ganó el neoespañolismo porque la gente quería más nacionalismo. Al parecer todo se reduce a un problema de desorientación ideológica en un mundo muy mal señalizado. Y es que ya se sabe que Galicia está mal hecha, y así cómo no va a ganar la derecha.
artigo no ELPAÍS.com

disque 28/4/09 Galicia Hoxe

Estilo Ribadeo Disque O Noso Alberto asegura que as vindeiras oposicións poderán contestarse en castelán. Anunciouno en Madrid, que é onde entenden de respecto ao pluralismo e ás outras linguas do Estado, e ademais queda máis fino. Calquera poderá ser funcionario da Xunta e cobrar dos seus impostos e dos meus sen saber galego, que é o idioma propio de Galicia, nin ter mesmo a obriga de empregalo porque non imos ser tan maleducados de esixirllo e de violentar os seus dereitos. Cos impostos de todos pagaremos a escote a amabilidade para uns poucos. Eu prefiro o estilo Ribadeo, cada quen paga o seu. Quen queira amabilidade, que a pague do seu peto.

misterio galego n#12

O periódico de Santiago Rey, La Voz de Galicia, lanza estes días unha promoción pola que regala un audi cada día. Parece que non é certo que sexan os da Xunta Bipartita sacados a bo prezo logo dunha negociación tan bilingüe como cordial coa nova administración, tal e como rumorean por aí algúns inimigos do xornalismo obxectivo e imparcial.
Pola contra semella que sí confirma que ter un audi volve a ser un signo de prestixio social e de ser alguén ben informado e non un xesto intolerable nestes duros tempos de crise onde todos deberamos dar exemplo de austeridade.

27/4/09

disque 27/4/09 Galicia Hoxe

Gripe global Disque a gripe porcina viaxa aínda máis apurada que a famosa globalización e mesmo a máis velocidade que esta fulgurante crise financeira que nos devolveu a gris realidade dos pobres. Nada viaxa máis rápido que a desgraza. Aínda nos estabamos informando do que era e xa tiñamos os primeiros casos en observación. Os sanitarios de O Noso Alberto andaron un chisco máis lentos por aquilo da novidade, pero xa activaron todos os protocolos habidos e por haber. Fan ben. Mellor que te acusen de esaxerado ca de inconsciente. A ver se agora non nos conformamos con zafar de que chegue aquí e botamos as mans que fagan falla para parala alí onde xa chegou.

26/4/09

misterio galego n# 11

os Irmandiños non permitiron que Quintana faga o discurso inaugural na Asemblea de maio. Ao parecer, consideraban que podería influír na concurrencia cunha intervención posicionada a favor dunha lista. Para ser tan asamblearios e autoadxudicarse a exclusiva da representación da militancia, mentres todos os demáis son uns burócratas e uns pesebristas, teñen ben pouca confianza na intelixencia dos militantes nacionalistas. privar ao portavoz xa dimitido e candidato a nada do dereito a falarlle á asemblea que vén sendo, darlle voz a militancia, defensa do pluralismo ou censura con outro nome? ou será un caso de censura como o que se inventou Beiras na Radio Galega, cando lle cambiou a colaboración no programa que controlaba o seu amigo Virxilio Costas, o director nomeado polos socialistas, e entre os dous se amañaron para acabar botándolle a culpa ó BNG?