22/5/09

disque 22/5/09, Galicia Hoxe

Disque que O Noso Alberto quere eliminar o galego das oposicións xunteiras. Para falar tanto de cordialidade e de consenso, moito tira pola brava á hora dos feitos. A lóxica da dereita é implacable. Se para ser conselleiro non fai falta saber galego, nin sequera mostrar intención de aprendelo, a ver con que carallo llelo esixen aos funcionarios. Se se pode mandar tanto sendo galegoanalfabeto, sería incongruente reclamarlle maior preparación ou respecto pola lingua do país a un auxiliar administrativo que vai facer fotocopias ou atender os cidadáns. Custa traballo entender como se confunde tan facilmente a liberdade coa ignorancia.

21/5/09

disque 21/5/09, Galicia Hoxe

Disque ao PP lle parece abxecto e indigno que a ministra de Defensa diga que os responsables do Yak están sentados entre as súas filas. E logo, é mentira? Trillo era ministro, pero non se decatou de nada. Aznar era presidente, pero andaba nas patacas. Ou menten ou son incompetentes. A dereita afíxose a esixirlles explicacións a todos, pero cando se lle piden adoita responder con insultos. Os militares fixeron o que lles mandaron porque é o seu traballo e o que fan. O que resulta indigno e ben covarde é deixalos sós coma cans. Pero seguro que non lles custou traballo porque é a mesma soidade miserable na que xa deixaron as familias.

20/5/09

disque 20/5/09 Galicia Hoxe

Disque o buraco dos 600 millóns xa é un abismo de 1.200. E se lle deixan á conselleira, en nada será una galaxia negra. Porque os buracos contables son cousa de botarlle imaxinación e cambiar as previsións do anterior polas que a quen manda agora mellor escusa lle dean para incumprir o prometido. Tan alarmante descubrimento coincide co anuncio a todo pasto de que aquí imos sobrados e pasamos de Zapatero. Imos ter o noso propio plan de axuda ao automóbil. Non querías coche novo? Pois toma, e unha furgoneta de regalo, di O Noso Alberto. E o cidadán medio, que non é parvo, pregúntase: estamos de coña ou só nos toman o pelo?

artigo en A Nosa Terra. nº 1359 - 14 de maio do 2009

Aínda non se apagaron os ecos da Asemblea do 10-M e os teóricos gañadores xa andan diluíndo as responsabilidades entre todos. Polo visto, a vitoria, a portavocía nacional e a executiva son súas, pero canto pase a partires de agora e que os resultados sexan bos ou malos semella cousa de todos. Mal farían os Quintanistas en deixarse atrapar por esta vella e coñecida estrataxema “made in Paco Rodríguez” e pola que manda el, pero apenca todo quisque co que veña e se depuran responsabilidades logo da oportuna “clarificación”. Una cousa é a leal colaboración e outra cousa e outra facer o primo polas decisións que toman outros.
O mellor da asemblea é a confirmación de que no nacionalismo galego hai alternativas e hai onde escoller. O consenso deixa de constituír ese ben sobrevalorado. Benvida sexa a san e produtiva competencia entre visións alternativas e non excluíntes. O novo BNG pide paso. A hexemonía da UPG ten os pés de lama. Que sexa posible grazas a esa estraña marca branca que foi a escisión de movemento pola base ou como se chamen, mesmo dálle ese toque naif e surrealista da famosa escena da Vida de Brian e as frontes de liberación xudías. Para cando se desfaga, o Quintanismo faría ben en ter armado un discurso político sólido e un programa alternativo.
É cousa de todo o nacionalismo axudar para que as cousas saian adiante o mellor posible. Pero canto pase a partir de agora é responsabilidade de quen gañaron pois son as súas análises, os seus diagnósticos e as súas solucións e porque, como ben dixo Concepción Arenal, cando a culpa é de todos, acaba sendo de ninguén

19/5/09

disque 19/5/09, Galicia Hoxe

Disque agora van facer enquisas entre os pais para ver como amañan o conflito lingüístico que armaron. En vez de Goberno, temos una consultora demoscópica. Home, presidente, non nos colgue a nós a desfeita a ver se lla amañamos. Resolver problemas é o traballo polo que lle pagamos. Con toda a cordialidade lle digo que non se trata de consenso, senón de dereitos, e moitos queremos exercer o noso: educación en galego para os nosos fillos na metade das materias. E non espere que renunciemos a satisfacelo porque hai xente que non quere aprender galego. Eles saberán, pero non a costa dos nosos dereitos e dos dos nosos fillos.

18/5/09

disque 18/5/09, Galicia Hoxe

Disque milleiros de galegos exerceron o seu dereito cívico a esixir que se trate o Galego como a lingua propia de Galicia. Disque, mentres, O Noso Alberto avisábanos de que desconfiemos de tanta preocupación pola lingua porque o que queren é apropiarse dela. Primeiro ía salvarnos da imposición e agora da apropiación. Xa vai ben de contos de medo. Como candidato creou este problema dividindo a xente en cordiais e impositores porque lle compensaba electoralmente. Como presidente correspóndelle amañalo porque é a súa responsabilidade. Deixemos a un lado as leccións de educación e empécese a gobernar. Déixese de dicirnos o que temos que facer e díganos clariño que vai facer. Agora que, señor Presidente?

17/5/09

artigo no El Periódico, 17/05/09

• Zapatero ganó el duelo con Rajoy porque conserva un mayor capital de credibilidad y lo administra mejor
ANTÓN Losada*
En el duelo donde Zapatero serviría de pasto para los leones y Rajoy entusiasmaría a la plebe a lo Gladiator, bajo la arrebolada mirada de una Esperanza Aguirre presente en la tribuna para bendecir la masacre, resultó que el muerto se escapó vivo y el cazador terminó cazado. ¿Y por qué pasó lo que pasó? Porque no era la economía, estúpido, seguramente diría Clinton. Es la credibilidad. Ganar o perder un debate no es cuestión de chisteras ni conejos, de medidas o contramedidas. Los debates operan en el sector de la confianza. Son un negocio donde triunfa quien administra mejor su credibilidad, no tanto su tiempo, su destreza dialéctica, sus chistes o sus propuestas. Todas las medidas del mundo no valen nada si quien las propone es alguien con quien la mayoría no iría hasta la esquina.
Para entenderlo mejor, conviene mirar estos espectáculos sin los prejuicios o el exceso de información del analista. El ciudadano medio presta una atención limitada a estos acontecimientos. Su experiencia le dice que la mayor parte del tiempo se ocupan de cosas muy importantes para sus señorías y menos para sus votantes. Presta atención a lo que le interesa y maneja percepciones globales, no literalidades. Y lo que pudo ver fue a un señor que, contrariamente a cuanto auguraban muchos, ejercía de presidente y proponía cosas que a lo mejor permiten que esa vivienda que no fue tan gran inversión como parecía frene su caí- da de valor, se reactiven sectores donde hay mucho empleo, como el automóvil o el turismo, o que haya cierto alivio fiscal para la pequeña empresa donde trabaja, si no es autónomo. También le hablaba de la importancia de la educación y las nuevas tecnolo- gías, o de más compromiso con la dependencia y un nuevo paquete de derechos civiles.
EN FRENTE se presentó un señor bastante irritado por lo mucho que va a gastar el otro y a quien le parece mal incluso cuando le dan la razón, que mencionó a los cuatro millones de parados solo para arrojarlos contra el Gobierno, anunció una especie de reforma sorpresa del mercado laboral cuyo contenido desvelará cuando mande y dijo que nos explicaría con detalle sus propuestas, pero no tiene tiempo. La preferencia por el primer orador es puro instinto de supervivencia.
Zapatero ganó porque probó la confianza de un creyente y Rajoy perdió porque exhibió el fastidio de un opositor a notarías. El presidente conserva por el momento un mayor capital de credibilidad y lo administra mejor. No está tan claro si ha ganado socios para sacar adelante su programa o ha convencido lo suficiente al hombre de la calle. Los datos del CIS acreditan que la mayoría le ve como el menos malo, no que haya recuperado su confianza. Un problema inexistente si hubiera desgranado un discurso igual de activo y realista no solo en el debate del estado de la nación, sino todo del año. En cuanto a la soledad parlamentaria del Gobierno, supone una dificultad relativa. El PSOE ha probado su elasticidad pactando con la izquierda nacionalista en Catalunya y Galicia y con la derecha española en Euskadi. Tiene donde escoger y abiertas todas las puertas, incluso la del PNV cuando rematen la terapia para asumir el haber perdido de golpe tanto poder. Sus cuitas no vienen de la falta de pretendientes, sino de la mayor debilidad de su posición negociadora. Aunque la nutrida legión de grupos minoritarios, que tanto le fustigaron desde la tribuna, tampoco anda sobrada de opciones más allá de votar con el PP cuanto reste de legislatura. Zapatero estará solo, pero Rajoy no camina precisamente rodeado de una multitud. ¿O alguien sabe con quién está dispuesto a pactar el PP y quién aceptaría tal oferta?
El problema de Rajoy es de mayor calibre. Tras la liberación del triunfo en Galicia, parece volver a ser víctima de su propio personaje y el guión que se empeñan en escribirle en Madrid. De acuerdo con ese libreto, todo el mundo sabe que Zapatero es un pobre hombre que ocupa la Moncloa por casualidad. Por supuesto, no puede competir con un opositor tan brillante como el registrador Rajoy y contempla paralizado y acorralado cómo España se hunde mientras los separatistas pitan al Rey. "No le zurres demasiado, no vaya a ser que acabe dando pena de lo sonado que va", seguramente le habrán aconsejado.
EL USO proporcionado del sentido común ha sido siempre una de las grandes virtudes de Rajoy. No aplicarlo ahora es su error y su desgracia. Si lo hubiera manejado como sabe y suele, habría construido su discurso sobre otra lectura, como hizo Zapatero, sobre la interpretación de la realidad que hace el votante medio. Y en esa realidad, el presidente acusa desgaste y ha perdido credibilidad con sus errores en la gestión de la crisis y cierta desconexión con la calle, pero Rajoy ni convence ni vence. Zapatero diseñó su intervención para recuperar esa credibilidad y en parte lo consiguió. Rajoy se empeñó en presentarnos otro remake de la penosa historia del malvado ZP, sin añadir nada nuevo capaz de convencernos. Incluso, peor: el duelo deja sobre Rajoy la sospecha creciente de que estaría haciendo más o menos lo mismo que intenta el actual Gobierno porque carece de alternativas. O, si las tiene, prefiere no contarlas porque no nos van a gustar.