parece que xa se ve ao lonxe o mar do verán.... (fotografía, Montes de Illade, Xove. AL 2009)
12/6/09
disque 12/6/09 Galicia Hoxe
Prohibido pensar Galicia Hoxe
Disque a Torres Queiruga e á súa obra estáselles a botar enriba a longa sombra da curia máis reaccionaria. Disque a súa respectable obra teolóxica vai ser censurada pola policía teolóxica da Igrexa, co bispo de Lugo e sobriño de Rouco á cabeza. Soa tan rancio todo que dá até vergonza falar disto, e que poidan pasar estas cousas aínda hoxe. Aos que lles resulta incómodo pensar, sempre acaban tratando de prohibirlles aos demais que practiquen o pensamento. É unha lei universal. Rouco persevera na que é a súa grande achega para os católicos: só hai que oír o que di e ver o que fai para ter claro o que nunca debe facer un bo católico
11/6/09
disque 11/6/09 Galicia Hoxe
Disque O Noso Alberto instou o BNG para denunciar o acoso e defender a liberdade en materia lingüística. Até onde consta, iso está facendo o BNG: denunciar o acoso ao que está sometendo o PP ao galego, e defender a liberdade dos que temos dereito a esixir Administración ou educación en galego. Faino xunto con moita xente, nacionalista e non, que empezamos a estar aburridos de que o presidente se dedique a darnos a diario leccións de liberdade, ou a chamar totalitario ou batasuno a quen comete o terrible delito de non pensar coma el. Debería ler máis a Campoamor: liberdade non é facer o que se quere, senón o que se debe.
10/6/09
disque 10/6/09 Galicia Hoxe
Disque xa están mandando os cuestionarios clandestinos aos pais. Polo que se ve, as preguntas e as respostas están feitas de tal xeito que se pode extraer a conclusión que se queira, o sistema de identificación e de recollida das respostas non está garantido e a documentación vai nuns folios sen rotulación oficial. Se recibo un, ireime a un xulgado a poñer en coñecemento da súa señoría que alguén, por razóns descoñecidas, se dirixiu a min suplantando a personalidade da Xunta, manexando datos meus secretos e confidenciais, facéndome preguntas e pedíndome datos de uso e finalidade incertos..., por se fora materia de delito.
artigo el pais, 9/6/09
ANTÓN LOSADA 09/06/2009
Si los candidatos en la noche electoral fueran sinceros e hicieran otra cosa que intentar convencernos de ser ganadores, en Galicia, Feijóo y Pachi Vázquez habrían dado las gracias públicamente al BNG por la gentileza de cederles sin combate o disputa todo el espacio electoral preciso para poder otorgar lustre a sus resultados haciendo nada. Si hubiera justicia en la política, habrían llamado a Rodríguez, el longevo líder del BNG y de la UPG, para decirle de corazón: "Gracias Paco".
Los populares gallegos se jactan de un espectacular crecimiento porcentual de tres puntos, que se traduce en el astronómico montante de 2.733 votos más que hace cinco años y 200.000 menos que en marzo. No crecen tanto los votos como el impacto porcentual del derrumbe nacionalista. Otro porcentaje tan llamativo como irrelevante lo aporta que el PSOE ha recortado en un punto la diferencia del 1-M. Otro "gran éxito" expresado en la pérdida de 45.000 papeletas en europeas y el doble en las gallegas.
Feijóo ha mantenido sus resultados obteniendo un éxito meritorio pero relativo. No es mucho pedir a quién aún disfruta del crédito que da estrenar gobierno y carecer de rivales. Ninguno de sus oponentes pasa de estar en prácticas o de transición. Feijóo competía contra sí mismo y ha empatado. No ha logrado hacer buena pesca entre los 80.000 cedidos por sus rivales. Si no lo consigue ahora, con todo favor, algo tendrá que ver una acción de gobierno tan desconcertante casi siempre como misteriosa en ocasiones; en especial su acreditada capacidad para cabrear a una parte del país haciéndole luz de gas al gallego. Pachi Vázquez ha buscado refugio en la leyenda del voto urbano, obviando que los populares mantienen su estatus de primera fuerza. La proclamada recuperación de cinco puntos tiene causa de nuevo en la desinteresada contribución nacionalista. Los socialistas han perdido votos absolutos, sin atraer para su causa los apoyos en deserción desde el campo vecino.
Si quieren un ganador, busquen en el chiringo de Rosa Díez, progresando 10.000 sufragios desde el 1-M. Si quieren un perdedor, miren al BNG, que pierde la cuarta parte de sus votos en 2005 y el 60% de marzo. Con el agravante de que la mayoría se ha ido en las ciudades, donde está eso que Rodríguez o Beiras llaman el voto dinámico, no ese voto rural que con tanta frecuencia menosprecian. La decisión estratégica impulsada por la nueva dirección de girar más hacia la presunta izquierda, abandonar Galeusca y embarcarse con Esquerra para ir a buscar votos donde no hay, ha dejado más libre a socialistas y populares el espacio donde sí hay voto en Galicia: la izquierda y el nacionalismo moderados. Un bufé libre del cual sólo han sabido servirse estadísticamente. La decisión de preocuparse por intentar contentar a los electores perdidos en marzo, olvidándose por completo de atender a ese 16% de gallegos que dio su apoyo al proyecto de Quintana, ha traído caer por debajo de la barrera psicológica del 10%. Prescindir alegremente de su único activo electoral, el propio Quintana, sin disponer de recambio seguramente no habrá ayudado a contener la fuga masiva.
El nacionalismo afronta un serio peligro de encaminarse hacia la extinción o la irrelevancia electoral. Está en su mano. Los votantes se han quedado en casa, no se han ido con el cartero. Pero si la respuesta es la suministrada hasta ahora, se irán. Si el análisis continúa siendo que no se ha girado lo suficiente hacia la izquierda y por eso vuelve a ganar la derecha, o que por no haber virado dabondo hacia el soberanismo de salón ha ganado el neoespañolismo, el BNG caminará de victoria en victoria hasta la derrota final. Seguramente, esos electores se plantearían volver a casa, si la respuesta es jubilar a una clase dirigente convertida en el problema e iniciar la renovación ideológica hacia el nacionalismo posible que demandan y donde la mayoría no está fuera esperando a ser liberada o descubierta, sino que debe construirse por la vía del convencimiento, atendiendo sus demandas con políticas modernas y eficientes e integrando la compleja pluralidad de la sociedad que se aspira a gobernar.
9/6/09
a nosa terra, Nº 1361 - 28 de maio de 2009
A nosa Terra - Piratas do galego
Dicía meu pai que a mentira nunca dura de abondo para se facer vella e canta razón tiña. E se non que llo pregunten ao Presidente. Querendo ou sen querer, acaba de confesarse publicamente e recoñecer que o consenso lingüístico rachouno el. O que había antes do Bipartito tampouco vale e o que realmente queren é un novo réxime onde se aprenda en castelán e o galego se use para o que vale e é bonito: para as propias clases de galego.
A teoría lingüística popular até esta semana era que antes, cando mandaban eles, vivíamos no mellor dos mundos posibles, o do bilingüismo cordial. Galicia era un país feliz onde a lingua unía en vez de separar. Esa arcadia lingüística fora ameazada primeiro e destruída despois polo malvado Bipartito, especialmente por unha secta de integristas chamada “nacionalistas”, buscando impor un estalinismo lingüístico onde ou falabas galego, ou non saías na foto e se che perseguía por inimigo do estado. Durante meses peregrinou polo país prometendo o maná da cordialidade e que todo volvería a ser coma antes.
Pero a verdade sempre atopa o burato para saír ao aire. Hoxe sabemos que de volver aoa de antes nada, que o problema xa non é o brutal decreto bipartito, senón a hostil Lei de Fraga e o bronco Plan de Normalización Fraga, aprobado por unanimidade no Parlamento galego. O Presidente e o Conselleiro dixérono ben claro: non hai que cumprilo, s´ó son unhas orientacións que se poden aproveitar ou non. O mesmo que di o capitán Barbosa en Piratas do Mar Caribe: as leis da piratería non son exactamente leis, senón orientacións que se poden respectar, ou non.
disque 9/6/09, Galicia Hoxe
Galicia Hoxe
Disque andan os tres partidos argallando argumentos para ver de facer máis vitoriosos os resultados europeos en Galicia. Os números habilmente torturados confesan o que sexa, pero o único certo é que, sen insistirlles moito, só contan que PP e PSOE quedaron como estaban en marzo, e que o BNG se esnafrou contra a realidade de ir buscar votantes onde non os hai, logo de ter sacrificado o seu mellor activo electoral, Quintana, sen recambio preparado. Alguén deberá de asumir a responsabilidade polas erradas decisións tomadas. Ou vai ser o propio Quintana o único que teña a dignidade de dimitir por asumir a culpa dun mal resultado?
8/6/09
artigo no El Periódico. 8/6/09
El Periódico de Catalunya Política
La primera valoración de los resultados debe tener en cuenta las expectativas de los protagonistas. Y con ellas en la mano, lo cierto es que los populares se han quedado lejos de arrearle al Gobierno la paliza electoral prometida, mientras que los socialistas han cosechado la derrota presentable que anhelaban en medio de la marejada de la crisis económica. Zapatero tiene motivos para contemplar con satisfacción su capacidad para conservar un importante crédito entre sus votantes. Por su parte, Rajoy debería preguntarse en la intimidad cómo es posible que en el mejor de los escenarios posibles no sea capaz de obtener una victoria que haga algo más que apuntalar su liderazgo o cuartear levemente el de su rival.
Pero salvados los muebles de la noche electoral, los socialistas tienen mucho que reflexionar sobre la victoria popular. Su discurso de campaña, basado en asociar al PP con los casos de corrupción, no ha recogido el rédito esperado, ni en el conjunto del Estado ni en ninguna de las comunidades más directamente tocadas por el escándalo. Aún peor, en Madrid y Valencia la derecha parece haber reforzado sus posiciones, ya abrumadoramente dominantes. El PSOE no moviliza a sus votantes y parece que sí sirve para empujar a las urnas a los contrarios. Un resultado que contrasta con la capacidad socialista para polarizar el voto progresista a su favor en convocatorias anteriores. Una diferencia que acaso pueda explicar que aquellas fueron contiendas donde Zapatero buscó su propio espacio, supo marcar un discurso alternativo en positivo y no permitió que la estrategia de confrontación bronca del PP le arrastrara a una pelea barriobajera de golpes bajos y escándalos de sainete, en el que el votante progresista se halla incómodo y que no suele producir reacciones adversas conocidas entre los votantes conservadores.
En segundo lugar, el Gobierno sigue pagando un precio muy alto por su mala gestión de la crisis. El cambio de ministros o la cascada de medidas anunciadas conforme las malas noticias económicas se iban amontonando han controlado pero no frenado la hemorragia de desconfianza. Antes o después del verano, Zapatero deberá plantearse la necesidad de nuevas decisiones para recuperar el impulso preciso para afrontar el segundo asalto en su tercer combate con Rajoy por la Moncloa: las elecciones municipales.
disque 8/6/09, Galicia Hoxe
Galicia Hoxe
Disque O Noso Mariano quitou a peor das vitorias que podía ter gañado. Disque Zapatero quitou a mellor das derrotas que podía ter sufrido. Con todo ao seu favor, O Noso Mariano non remata. Con todo en contra, ZP non se deixa rematar. Os dous farían mal en dar os resultados por bos e quedar tan contentos. O presidente conserva aínda un crédito electoral importante, pero que a cada convocatoria vai a menos. O Noso Mariano gaña pero sumando menos votos que hai catro anos. Algo deben estar facendo mal os dous para que nunha campaña dirixida sobre todo a mobilizar os seus, o resultado sexa a desmobilización e a desconfianza.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)