26/6/09

disque 26/6/09, Galicia Hoxe

Disque o AVE está blindado para o 2015. O tren máis apalabrado e vendido de Europa segue arrastrándose de blindaxe en blindaxe até o atraso final. O conto e as grandes palabras son as de sempre, pero os protagonistas son diferentes. Deámoslles unha oportunidade. Xogan toda a súa credibilidade nun asunto onde os galegos hai tempo que non cremos nada. Certo que O Noso Alberto participou con entusiasmo no engano masivo do Plan Galicia. Certo que O Noso Pepe calou até que foi ministro e decidiu que había que dicir a verdade. Pero a xente aprende e cambia para mellor, e os políticos tamén. Máis lles vale. Ou non?

disque 25/6/09, Galicia Hoxe

Disque os custes do porto exterior da Coruña se duplican. Dos da Cidade da Cultura, que lles vou dicir que non saiban e paguen vostedes. Resulta asombroso o mal que se calculan os custes de tantas grandes obras públicas unha e outra vez, e a deficiente calidade da información coa que se decide sobre elas. Ou fan as contas a vulto ou non din a verdade cando empezan para que coe mellor ou non é fácil de entender que algo acabe custando o dobre. Pero menos se entende aínda a alegría coa que uns e outros tiran do erario público para cubrir as desviacións, sen que ninguén sexa responsable e parezan cousas que pasan, inevitables porque o público é así, os cartos son de todos e están para gastalos.

24/6/09

disque 24/6/09 Galicia Hoxe

Disque Pescanova e O Noso Alberto proxectan o feliz regreso á piscifactoría de Touriñán. Será instrutivo ver como pasan por riba dos criterios ambientais, da Rede Natura e de canto se lles poña por diante en nome dos hipotéticos postos de traballo, non do beneficio particular dunha das empresas máis subvencionadas de Europa e do rédito político do partido no poder. Ten algo de colonial e de ir marcha atrás un país onde o Goberno admite sen problemas facer de representante dos intereses dunha grande empresa e a empresa amaga con marchar co investimento a outra parte se non lle aceptamos polbo como animal de compañía.

artigo el pais, 23/6/09

Antón Losada
Sorprende cierto rechazo ante la singular consulta parental sobre el idioma en la educación de los retoños. Cierto que sus preguntas tipo ¿a quién quieres más a papá o a mamá? o ¿si mañana papá y mamá dejaran de quererse, con cuál te gustaría vivir? suenan algo pijas. Pero tras el escepticismo inicial que provoca siempre cualquier innovación visionaria, una reflexión libre de prejuicios sobre el fondo del asunto sólo puede concluir que la toma de decisiones públicas por consulta ad hoc constituye un gran salto adelante en la calidad del sistema democrático gallego. No somos conscientes, pero acaso asistimos al nacimiento de una revolucionaria visión prêt-à-porter de la democracia: la democracia feijoniana. Quién sabe si con los lustros no ocupará en la historia un lugar señero como la democracia jeffersoniana, el New Deal de Roosveelt o el puedo prometer de Suárez. Qué gran avance para una participación democrática real es sustituir al Gobierno, al Estado, que ya dijo Althusser que era un monopolista del uso legítimo de la violencia, por una consultora demoscópica. Naturalmente en régimen de sociedad limitada, por eficiencia y para evitar papeleo y burocracia, con Hernández de apoderado y Rueda de asesor en servicios especiales para no perder su placiña de funcionario. Imagínense combatir la crisis armados con porcentajes de opinión fiables. Por ejemplo, en el sector lácteo. -¿Eso que resuena son las bombas de palenque de las fiestas de verano o son los latidos de mi corazón? -Me temo que no, presidente. Son los tractores bloqueando Santiago. -¿Tractores? ¿Y con quién dejan a las vacas? ¿Y por qué será que tienen todas nombres femeninos? -Protestan porque dicen que hay ayudas para todo quisque menos para ellos. -Si quieren mi opinión, donde esté una buena ayuda para un coche nuevo, que se quite un vaso de leche, pero tienen razón. No vayamos a la imposición subvencionadora. Lo gallego es la subvención cordial: una aquí, otra allá y la Xunta en casa de todos.... Se impone una encuesta para dirimir el eterno dilema: coches o mantequilla.
El cielo es el límite para la democracia feijoniana en acción. Incluso no siendo vinculantes, estas consultas proporcionarán miles de horas de entretenimiento y diversión para toda la familia.
-Presidente, hay que meterle mano al furtivismo, está desmandado. -Eso sería caer en la Imposición marisquera. Las rías, como la lengua, son de todos. No violentemos nuestro tradicional marisqueo cordial. Quien quiera mariscar ordenadamente, hágalo, y quien quiera ser furtivo, séalo. Qué bonita es la libertad Nada más democrático que la inmediata remisión de un cuestionario a las buenas gentes del mar donde decidan si prefieren a) mariscar hasta acabar con todo. b) mariscar mientras paguen o c) mariscar, pero sin abarrotes.
La espinosa cuestión de la financiación abre una oportunidad única para exportar nuestro modelo. En la democracia feijoniana no cabe la imposición fiscal. La solidaridad no puede decretarse, como fantasean algunos radicales. Surge amable y jovial entre las buenas gentes de España, como acudir a ayudar al vecino con la cosecha. Lo democrático sería una consulta entre las otras comunidades para que escojan entre a) seguir pagando a escote nuestra pasión por circunvalaciones y cinturones, b) paga ti que a min dáme a risa, o c) será por dinero.... Como recomendaba Blake, liberemos las puertas de la percepción y veremos las cosas y la democracia como son: infinitas. En nombre de la libertad, superemos el anticuado lema de un hombre, un voto. Abracemos sin miedo al futuro: un ciudadano, un cuestionario. Es más ¿qué clase de dictador retira la gratuidad de los libros o cambia el nombre a las galescolas sin consultar a los padres antes? ¿qué tirano endurece el consumo de alcohol en los botellones cordiales de los menores sin preguntarles antes si la autoridad debe impedir que se mamen mucho o sólo un poco? Por no hablar de la Cidade da Cultura. -¿Ciudad de la Cultura? Me suena... -Una mole grande, cerca de Santiago, presidente... procuramos hablar poco de ella a ver si se les olvida -Pues funciona. ¿Ya mandamos el cuestionario? ¿Qué ha decidido Galicia, la volamos o la terminamos?

23/6/09

disque 23/6/09, Galicia Hoxe

Disque o presidente do BCE, o tal Trichet, recoméndanos moderación salarial e outra reforma laboral. Quedoulle a cabeza quente. Suponse que solta tales admonicións dende a enorme autoridade que outorga a súa excelente xestión da crise e a ultravisión que lle permitiu avisar que viña cando xa quedara. Resulta asombroso como, logo de facer o ridículo previsión tras previsión, de ter tomado tantas decisións que non fixeron máis que agravar a recesión e protexer os seus responsables, seguen falando do que debemos facer os demais como se estiveran por riba do ben e do mal, e tiveran superpoderes. Manca finezza e sobra prepotencia.

22/6/09

disque 22/6/09, Galicia Hoxe

Disque a vigorosa revolución verde pide paso na podrecida revolución islámica. Disque a comunidade internacional extrema a prudencia e cala para non desavirse con ningún bando, non vaia ser que sexa o que gañe ao final. O conto de sempre. Primeiro pedímoslles que se rebelen diante da tiranía dos aiatolás e, cando se animan, facemos coma se non os coñeceramos de nada. Esa política de desentenderse e esperar a que se amañe só e gratis, responde pola meirande parte dos erros e desgrazas da estratexia de Occidente no Islam. Tamén axudou a converter en heroes e líderes indiscutíbeis a fanáticos da peor especie. Vese que aínda non aprendemos.

adrede, 21/6/09. El Periódico

Antón Losada
Conviene apreciar en cuanto vale la imagen de unidad que unos y otros se esfuerzan en dar frente al último asesinato etarra. Conviene hacerlo para que, como ciudadanos, nos percatemos de la importancia de exigirles firmemente y en todo momento que la mantengan a toda costa, más allá de las muestras de dolor y condena, y por encima de cualquier otra consideración, excusa o estrategia, porque así se acaba con ETA.
El enemigo es despiadado, conserva una enorme capacidad para infligir un dolor impensable y diseña fríamente toda su acción enloquecida sobre el escalofriante cálculo racional de que matar a un ser humano es y siempre será terrible pero fácil. Entre todos los avances en la lucha contra los asesinos, que el terrorismo dejara de ser utilizado, o al menos lo fuera en menor medida, como escenario para la lucha partidista ha constituido uno de los mayores. La unidad política arrebata a ETA su capacidad para secuestrar la agenda pública con la fuerza de las armas y el dolor de las víctimas. También desbarata el espejismo que pretende asociar el logro de cualquier objetivo de cualquier clase con el uso de la violencia criminal.
Tenemos derecho a la unidad, a exigirles a todos que ninguna consideración pese más que el imperativo categórico de mantenerse juntos. Y debemos reclamarles que, comprometidos en esa unión, vayan más allá de las condenas y hagan cuanto tengan que hacer para privar a los pistoleros de las coartadas que habitualmente usan para encubrir sus crímenes. Es necesario abrir el mundo opresivo de los presos etarras y sus familias. Es imperativo fortalecer las oportunidades para la política en el obtuso universo aberzale. Solo así acabarán percatándose de que, antes o después, ETA también irá a por ellos.