10/7/09

a nosa terra, Nº 1367 - 9 de xullo de 2009

Faise noxento e desagradábel ese medio silencio hipócrita con que populares e socialistas asisten á inmoralidade perpetrada por militantes e ex militantes seus en Gondomar. No caso dos populares coa agravante de reincidencia, logo da falcatruada executada no seu día en Mos polo mesmos métodos e polas mesmos motivos. Alberte Núñez Feixóo, sempre tan botado para diante cando fala dos seus principios e valores, ou Pachi Vázquez, sempre tan disposto a explicarlle a todo o mundo o que ten que facer, semellan ter máis ben pouco que dicir e aínda menos que facer nesta excelente ocasión para sacar o lixo e dar exemplo do que se entende por facer da política un exercicio limpo e decente.
Os golpes de peito cara á galería, ou as proclamas contra o transfuguismo e a favor da dignificación da política só serven se se fan como parte da posta en escena habitual neste tipo de mocións de censura, denigrantes por non responder a unha situación de desgoberno municipal, senón á falla de integridade e a cobiza dos especuladores locais habituais. Aínda que neste caso, e vista dende as dirección dos seus partidos en Compostela, tamén supón outro pau que zouparlle a ese can mallado no que se está a converter o BNG. Rafael Louzán a parte, seguramente non fixeron moito por impulsala, pero tamén non fixeron nada para parala.
Pola súa banda, o BNG fará mal consolándose con adoptar o papel de vítima no que tan cómodo semella sentirse ás veces. Os outros son como son, pero cousas así pásanlle pola crecente debilidade dun nacionalismo que, de momento, escolleu camiñar na única dirección onde non hai país.

disque 10/7/09, Galicia Hoxe

Disque O Noso Alberto presentou outro plan anticrise. Pero non presentara outro hai nada? -o dos 144 millóns-. Ou ese era só de austeridade? Van ter que editar un folleto orientativo. Entre os que deixara feitos o bipartito, os de Zapatero e os da Xunta actual non hai quen se entenda. Seguro que é un plan dos bos e que vai ser de moita axuda. Pero o que ten mérito de verdade é como atopan un burato de seiscentos millóns un día, agrándano aos mil douscentos despois, retiran a gratuidade dos libros por tres millóns de nada e agora fan aparecer 1.400 millóns. Como se nota que goberna a dereita. Eles si que saben manexarse coas grandes cifras.

9/7/09

mil imaxes

qué foi antes, a casa ou a chimenea?..... (fotografía, AL, xullo 2009)

disque 9/7/09, Galicia Hoxe

Disque O Noso Alberto e O Noso Pachi coinciden en que nola van meter dobrada. O Noso Guillerme aínda o ve peor. Ademais de chorar, na súa man está evitalo. A cuestión é se o que lles importa vai ser formar un G-3 de país, formulando unha petición concreta e cuantificada. Ou se vai ser que a O Noso Alberto o que lle preocupa é disimular que aos que mandan no seu partido válelles así e el non conta. Ou se vai ser que a O Noso Pachi o que lle importa é non deixar mal a Zapatero, e que non digan que pinta pouco en Madrid. Ou se vai ser que a O Noso Guillerme o que lle presta é seguir pedindo a lúa para poder queixarse logo de que non lla deron.

8/7/09

artigo el pais, 7/7/09

Antón Losada
En un breve pero merecido descanso de su incansable lucha para librar al castellano de su extinción definitiva a manos de los galegotalibáns, aquella secta fanática camuflada tras el blandito bipartito, el conselleiro Vázquez ha explicado que la culpa no es del boogie, sino de tres millones de euros de pufo. Por ellos y sólo por ellos, no habrá gratuidad, ni dinero para implantar Bolonia en nuestras universidades. En un presupuesto total que supera los 2.300 millones de euros, la pérdida de tres puede parecer tontería, pero oculta un Armageddon deficitario. La educación en Galicia bien puede esperar sin exponernos a un big bang presupuestario que, de no ser administrado por tan sagaz gestor, puede acabar arruinando el sistema financiero mundial o, peor aún, alguna fiesta gastronómica veraniega. Y si la educación puede esperar, no digamos Bolonia, que queda más lejos y sin el castellano en peligro de extinción. La afirmación de Vázquez se vuelve aún más desconcertante al añadir que cuando haya cuartos, revisará la gratuidad. Una expectativa chocante tras tantos días de oír al Gobierno y sus voces mediáticas ultraconservadoras contarnos cuán progresista es situarnos con Madrid entre las comunidades que menos ayuda a los padres, o como aquel gratis universal del bipartito era una política insolidaria por hacer mucho más ricos a los más ricos, profundamente injusta con los más pobres y tremendamente reaccionaria, pues privaba de un derecho básico a los niños: el derecho al subrayado. Por no hablar de cómo libreros y editores celebraban con champán el fin de la longa noite de la gratuidad.
Según la versión de este Gobierno a lo "Prospecciones Feijóo" y que dedica más tiempo a encontrar "buratos" que a gobernar, este nuevo agujero ha sepultado en la miseria a la educación. Declarada por la Democracia Feijoniana arma cargada de futuro y motor fundamental ante la crisis, qué más quisieran ellos que tratarla como se merece. La educación y el sorteo del oro de la Cruz Roja son nuestras apuestas, han venido a decir y, como en el anuncio, no por el oro. Pero pese a sus denodados esfuerzos, en la interminable lista de ahorros millonarios suministrados por la Austeridad Feijoniana, no ha habido forma humana de encontrar esos euros vitales. Se han hallado, es cierto, excedentes para aumentar en dos millones las subvenciones a los medios de comunicación, en seis millones las ayudas al automóvil o sabe dios cuánto para recuperar los viejos logos de Xacobeo. Incluso se han liberado 144 millones de un misterioso plan anticrisis que nadie sabe bien en qué consiste, pero del cual, por lo visto, la educación no verá un euro. No fue posible ese euro ni en los cuantiosos ahorros en asesores y altos cargos, o en el alivio que acarrea a las arcas públicas no tener que cambiar tanto las ruedas del blindado presidencial, o en la paz de haberse librado de Méndez Romeu y su probo secretario Roura alquilando despachos por ciudades y villas de Galicia como si fueran los Beckham buscando mansión.
La última esperanza para que la educación juegue ese papel clave que la Democracia Feijoniana proclama, reside en la subasta de Audis montada por Autos Rueda desde Presidencia. Es el maná que todos los departamentos esperan para sacudirse la parálisis exhibida tras la Restauración Popular. Entre eso y el recorte de las ayudas a la Mesa para imponer el galegotalibanismo, el Gobierno obtendrá la liquidez necesaria para reactivar la Ley de Dependencia, acabar con las listas de espera o lograr el objetivo recién declarado de que el 80 % de los gallegos vivan al lado de una autovía; el sueño del malogrado Cuiña convertido por fin en espléndida realidad. El bipartito dijo que la educación era su prioridad. Año tras año, la inversión en el sistema educativo figuraba entre las más beneficiadas. La Democracia Feijoniana afirma que la educación es el futuro, pero sólo cuando aparezcan los millones de Vázquez y se amase el cemento pendiente de estudio de impacto ambiental. Ya se sabe, son políticos, son todos iguales y en Galicia no hubo cambio, así que, ¿qué más da? Ya lo decía Mao, leer demasiados libros es peligroso.

disque 8/7/09, Galicia Hoxe

Disque O Noso Mariano non sabe non contesta no Gürtel. Un silencio que contrasta co sorriso en tecnicolor dun exultante Camps, quen pouco menos considera o auto do xuíz un triunfo persoal, outro paso na procura solitaria da verdade negándose a explicar e negando o dereito a informar do asunto na televisión valenciana. É moi libre de calar se lle convén. Pero dá que pensar que non achantara igual cando viña por aquí máis locuaz, pero con moito menos motivo, a chamarlle secuestravellos a Quintana ou sultán a Touriño. Vese que para merecer a presunción de inocencia ou ser incluído entre "os máis honorables" hai que ser do PP.

7/7/09

disque 7/7/09, Galicia Hoxe

Disque o xuíz sostén que o que parecía algo de delito ao principio, agora parece "realidade moi probable". Camps terá ocasión de lucir os seus elegantes traxes e o enorme poder purificador do seu sorriso diante dun xurado. Días atrás, o Supremo asumía a investigación das habilidades contables do tesoureiro Bárcenas, o home que triplicaba patrimonios a puro peito. Cómpre lembrar que, segundo O Noso Mariano, todo era una cacería do inquisidor Garzón, e que un ministro, Bermejo, xa dimitiu por vehemente e por cazar sen licenza administrativa. Cómpre lembralo para valorar na súa xusta medida que os populares afirmen que non hai novidade.

6/7/09

disque 6/7/09, Galicia Hoxe

Disque O Noso Alberto vai convocar os líderes da oposición para ver de manter a unidade no financiamento. Se é para iso, fai ben e xa llo dixemos os que lle queremos ben. Aparcar o partidismo e facer causa de país é a nosa única xogada nunha partida na que imos sen triunfos. Se é para iso, e non para ir preparando a adxudicación de culpas polo fracaso, enténdese mal que socialistas e nacionalistas se queixen de que a Xunta non concreta e non lles bota as contas claras. Se é para iso, e non para enleala máis, enténdese mal que se dea trato distinto a uns e a outros, anunciando as reunións logo de convocar só a un e maltratando un pouco a O Noso Guillerme. Pero seguro que é para iso... E se non, xa se verá.

adrede, 5/7/09. El Periódico

Antón Losada
La razón que mejor explica la decisión de concederle este bienio epílogo a Garoña es el estilo Zapatero. No contentado a nadie, nadie se la podrá apropiar, solo el presidente. Zapaterismo en estado puro.
Le ayudan los ecologistas exigiendo su dimisión por informal. Cuanto más protesten, más defensa contra el cargo de comportarse como un ecologista trasnochado. No tiene coartada, en cambio, para la ocurrencia del parador, un género de compensación que suena a broma desde que Aznar lo utilizara contra las aguas chapapoteadas del Prestige, Al menos en Muxía, donde aún esperan.
También le ayudan los pronucleares manteniendo su ofensiva. Cuanto más se escandalicen, más mérito tendrá una decisión valiente por tomarse contra la aplastante potencia de fuego desplegada por el potente lobi nuclear.
Una tras otra, las banderas del progreso acaban en manos del discurso reaccionario. Es la implacable lógica de la reacción sintetizada por Hirhsman: discrepar del pensamiento dominante tiene efectos perversos, pone en peligro otros avances y supone perder el tiempo porque no vale para nada. Oponerse a la energía nuclear pone en riesgo la seguridad energética nacional, genera el efecto perverso de destruir empleo, favorece a nuestros competidores y, además, es inútil, porque todo el mundo está en el «¿Nucleares? Por supuesto, sírvase».
En el profuso arsenal de dictámenes pintándola limpia, segura y barata, siempre excluyen o aminoran el coste eterno de los residuos nucleares. Cualquiera a quien hayan intentado ponerle una nuclear a la puerta de su casa y convertir los paisajes de su infancia en un cementerio, como es mi caso (Xove, Lugo, 1977) sabe la razón: no hay beneficio en el mundo que compense semejante servidumbre.