24/7/09

disque 24/7/09, Galicia Hoxe

Universidade "comprensiva" Galicia Hoxe
Disque foron os tres reitores pedir polas universidades a O Noso Alberto e que lles contestou que había crise. Disque os tres reitores foron comprensivos e entenderon que tocaba apertarse o cinto. As lanzas que lle dirixían ao bipartito por esquecerse da universidade tornaron palmas para a Xunta popular. Tiñan razón daquela ao protestar e non a teñen agora ao quedar calados. A Xunta acaba de reasignar máis de mil millóns para un suposto plan anticrise e semella que non atopou un euro para dárllelo aos campus. Todo se vai no gasto en circunvalacións e variantes. A educación é futuro din todos, pero o presente é do cemento.

23/7/09

disque 23/7/09, Galicia Hoxe

Disque foi Bárcenas declarar ao Supremo. Saíu dicindo que deixara todo aclarado e tan limpo coma unha patena. Mesmo algún medio próximo á dereita que vén deuno por probado inocente. O mesmo que Camps, saíu dicindo que estaba moi contento de comparecer diante do xuíz. Tanto lles entusiasma que acabaremos convencidos de que nada fai máis feliz a un cargo popular que una citación xudicial. A diferenza de Camps, entrou só. Os seus compañeiros de partido non foron facerlle o corredor do campión cando entraba na sé xudicial. Nin a rochosa Rita Barberá se animou desta volta. Hai soidades que falan coma se foran multitudes.

22/7/09

disque 22/7/09, Galicia Hoxe

Disque O Noso Pachi deu dúas veces metendo na axenda o novo Estatuto. Non andou tan pillo mesturando os lindes constitucionais e o debate identitario. A non ser que estea entre os que pensan que o Estatut é anticonstitucional ou vaia pasar por menos que chamarnos nación no preámbulo. Aclárate, compañeiro! O Noso Alberto di que só xoga se lle aceptan polbo como animal de compañía e que o balón é seu. O Noso Guillerme descobre unha conspiración antinacionalista onde eles queren deixarnos fóra a nós. Cada tolo coa súa matraca. Tanta curtidade de miras aburre e desespera. E non aprenden a darse un pouco de xeito, que é o peor.

artigo el pais, 21/7/09

Un rumor recorre Galicia y urge desmentirlo de raíz antes que cunda el desorden. Es falso que carezcamos de gobierno, o al presidente le ocupe más agenda proyectar su imagen sobre la piel de toro como líder disponible de la nueva derecha neoespañolista que gestionar los problemas del Fogar de Breogán. Lo cierto es que estamos ante un innovador concepto del arte de gobernar y los gallegos vivimos aún atados a una concepción premoderna. Un ejecutivo del siglo XXI no invade la sacrosanta libertad del individuo tomando decisiones molestas o incómodas. El gobierno moderno no decide; asesora, da la razón, consuelo o conversación, ofrece un hombro donde llorar, señala al culpable y ofrece -gratis, de momento- consejos e indicaciones sobre cómo arreglarse cada cual con su problema. En la Democracia Feijoniana, el gobierno opina, el afectado resuelve. Si usted tiene un problema, cuénteselo. No espere solución, decisión o política públicas. Demasiada burocracia. El gobierno aconseja y ya se lo hace usted mismo. Es la "administración bricolaje". En la Democracia Feijoniana, el Gobierno aconseja y ya se lo hace usted mismo Por ejemplo. Si anda usted de tractorada porque se arruina mientras el resto de la cadena blanca se enriquece, cuénteselo a Alberto. No espere que acuda raudo a arreglarlo, porque usted no es Citroën, usted no vende coches y usted no es estratégico. Pero le dará la razón, y cuando uno lo pasa mal, consuela que acuda un gobernante a reconocer qué putada gorda te están haciendo. Incluso advertirá públicamente a la ministra para que lo amañe. Admonición rápidamente trasladada a Europa por la susodicha, quién también le entiende y da la razón. Ya lo pronosticaban Clarke y Newman (The Managerial State 1999), cuántas más administraciones competentes, mayor es su irresponsabilidad sobre los problemas públicos.
Si usted es otro gallego errante entre las cifras de la financiación autonómica, cuénteselo a Alberto. No espere la prontitud y prestancia acreditadas para preservar esa lengua en extinción que es el castellano. Pero le dirá toda la verdad sobre lo bien que lo ha hecho Catalunya, la maldad de Zapatero y cuánto lo vamos a pagar. En los últimos veinte años, Galicia ha sido beneficiaria neta de sistemas de financiación que con todas sus carencias, han provisto recursos para converger con el Estado y Europa. Seguimos donde estábamos porque elegimos desperdiciar oportunidades entre políticas ineficientes marcadas por un localismo de esperpento, la fe irracional en el cemento y el asfalto y el oportunismo de los gobiernos de Fraga. Somos los inventores del "presupuesto por leiras", nuestra alternativa al "presupuesto por programas". Incapaz de armar un discurso sólido, la Democracia Feijoniana se ha concentrado en choromiquear, pedir a los demás que sufraguen nuestra dispersión o nuestra incapacidad para atraer población, demostrar una bochornosa incapacidad para hacer un cálculo y mantenerlo veinticuatro horas seguidas y aplicar una táctica del mercadillo que ha acabado regateándonos a nosotros mismos setenta millones, una "pastuqui importante" que diría Correa. El mensaje es claro. Si usted quiere una financiación como Dios manda, ponga en su gobierno un Montilla que sepa mandar o a un Castells que sepa echar las cuentas. Si prefiere quejarse, ponga un Feijóo, que ni pudo votar en contra de un sistema que según él mismo "solo beneficia la estabilidad parlamentaria socialista y perjudica a los gallegos". Por eso se abstuvo, para que les quedara clarito.
Si usted es uno de los 31.000 gallegos esperando le paguen o reconozcan dependencia, cuénteselo a Alberto. Tampoco lo solventará con la diligencia con que puso Touriñán a disposición de Pescanova. Pero le identificará sin dudar a los culpables. Usted no cobra por la alianza invencible de dos fuerzas malignas: la burocracia pública y el Gobierno central, que hizo la ley, hizo la trampa, no puso el dinero y encima odia a Galicia. Cierto es que cuando sólo era un prometedor aspirante a la Presidencia, señalaba como culpable a Quintana por gastarse el dinero de los dependientes en llevarlos a bailar. Pero eran otros tiempos. Éramos jóvenes e ingenuos y, como sentenció Wilde, nada se parece más al atrevimiento.

21/7/09

mil imaxes

a onde irá tan rápido?.... (Fotografía, Mariña Losada, Xullo 2009)

disque 21/7/09, Galicia Hoxe

Disque O Noso Mariano vai propor a reforma da Lei do Menor para que se poida imputar os menores de 14 anos. Non deixa de ser curioso que propoña agora a reforma da lei que aprobaron cando gobernaban no 2000, declarándoos inimputábeis. Xa se reformou no 2005 para endurecela, en pleno debate por outra serie de crimes horribles. Calquera penalista lles confirmará a imprudencia de reformar o Dereito Penal sobre casos singulares e no medio da indignación social. Meter ese debate na axenda, acusando o Goberno de non protexer as vítimas, é oportunismo ruín. Odia o delito, compadece o delincuente, como sentenciaba Giner de los Ríos.

20/7/09

disque 20/7/09, Galicia Hoxe

Disque Máis BNG segue o seu camiño para organizar a alternativa á hexemonía da UPG. O nacionalismo precísao como o aire para respirar. No camiño a ningunha parte emprendido polas hostes de Paco Rodríguez, ou alguén se ocupa de facer ver que hai outro xeito de entender o país, o nacionalismo e a súa acción política, ou os votantes seguirán dándose de baixa por indiferenza ou por desesperanza. É bo saber que unha parte importante da militancia do Bloque quere ir por un camiño diferente ao do control polo control, que tanto lle presta á actual dirección. Agora é tempo de que nos vaian dicindo cales son as novas ideas e as novas políticas que dan corpo ao nacionalismo galego do século XXI.

adrede, 19/7/09. El Periódico

Michael Jackson culpaba al boggie; los populares, a Catalunya. Los tiempos cambian, pero los clásicos prevalecen. Esperanza Aguirre asume el mando del operativo mientras Rajoy protagoniza su versión de Chantaje a un torero, la mejor película de El Cordobés. Cuando le preguntan por la financiación, piensa que va por la del partido, le ataca el síndrome Bárcenas y se abandona al silencio o la abstención por no comprometer «una pastuki» importante.
La derecha española predica su leyenda urbana predilecta: España se rompe y Catalunya y los nacionalistas hacen negocio vendiendo sus pedazos. Su sudoku del agravio multiplica gallegos por valencianos, los divide por catalanes y suma el coste de la soledad de Zapatero. El resultado es una factura colosal a cuenta de Madrid, último bastión de esa solidaridad devorada por la periferia caníbal. En la nueva historia de España que escribe la derecha, Madrid, el centro, el Estado, cotiza mientras el resto –eso que llamaban provincias y servía para ir de bolos o de vacaciones– gasta sin freno regido por bandoleros u ociosos que viven subsidiados como marqueses. Es cierto que el dinero lo pagamos todos y las autonomías son Estado, pero son tecnicismos. El Estado pone el dinero, el Estado está en el centro, Madrid es el centro y allí es donde saben gastarlo en interés general.
Durante las negociaciones de este modelo mal explicado y peor defendido, especulaban sobre si al tripartito le costaría vender el resultado. Montilla puede respirar tranquilo y ERC dejar de darse palmadas proclamándose vencedora por KO. Ya les hace el trabajo el PP en un debate donde nadie quiere discutir lo importante: quién ha rentabilizado la solidaridad, quién la ha despilfarrado y quién no ha aprendido nada.